Free Online LUFS Meter

Integrated LUFS — integralna odbierana głośność całego utworu z gatingiem według ITU-R BS.1770. Właśnie tę wartość platformy wykorzystują, by zdecydować — podgłośnić czy ściszyć twój utwór.

Loudness Range (LRA) — dynamiczny zakres głośności w jednostkach głośności. Niski LRA = przeduszony master, wysoki = żywa dynamika.

True Peak (dBTP) — maksymalny międzypróbkowy pik po oversampligu (minimum do ekwiwalentu 192 kHz; dla 48 kHz to 4×). Jeśli trzymasz poniżej sufitu platformy, nie będzie clippingu przy transkodowaniu do formatów stratnych.

Short-term max / Momentary max — najgłośniejsze 3-sekundowe / 400-milisekundowe okno. Pomaga znaleźć najgorętsze fragmenty.

W latach 80. głośność w studio mierzono wskaźnikami VU i peak metrami: napięcie, RMS, dBFS. To wystarczało, dopóki nośnik był jeden — winyl, kaseta, później CD — i jego głośność określał sam nakład.

Z nadejściem CD w latach 90. rozpoczęła się tak zwana wojna głośności (loudness war). Producenci zauważyli: utwór, który w radiu brzmi głośniej od sąsiednich, wydaje się jaśniejszy i przyciąga uwagę. By wygrać, każde nowe wydanie wyciskano coraz mocniej — kompresor, limiter, master prawie na 0 dBFS. W ciągu dekady średnia głośność pop-masteringu wzrosła o 6–10 dB, ale wraz z nią umarła dynamika: ciche miejsca stały się tak samo głośne jak głośne.

W latach 2010. pojawiły się streamingi — i rozwiązały wszystko prostą zasadą: normalizujemy głośność przy odtwarzaniu. Jeśli przysłałeś utwór na −6 LUFS, Spotify i tak ścisz go do −14, i cała twoja walka o loudness wyparuje, zostawiając tylko przeduszony dźwięk.

Właśnie wtedy branża potrzebowała uczciwej, odtwarzalnej metryki głośności — nie dBFS, nie RMS, nie pików. Odpowiedzią stał się ITU-R BS.1770 i jego jednostka LUFS. To wskaźnik tego, jak głośno utwór brzmi dla ucha, a nie tego, jak blisko jest do cyfrowego sufitu.

Standard ITU-R BS.1770 po raz pierwszy wyszedł w 2006 roku, aktualna wersja to BS.1770-5 (2023). Opisuje, jak prawidłowo liczyć głośność. Istota w trzech krokach.

1. K-weighting — dwa kolejne filtry: pre-filter (high-shelf, ~+4 dB na częstotliwościach powyżej 2 kHz) i RLB-filtr (high-pass z zauważalnym spadkiem poniżej 100 Hz). To gruba aproksymacja czułości ludzkiego słuchu — ucho gorzej odbiera niskie częstotliwości i jaśniej reaguje na górny środek. Po filtracji liczy się zwykły uśredniony kwadrat sygnału.

2. Interwały okien. Momentary bierze średnią za 400 ms, Short-term — za 3 sekundy, Integrated — uśrednione po całym utworze z gatingiem. Małe okna pokazują chwilowe piki percepcji, duże — ogólną głośność.

3. Gating. Przy obliczaniu Integrated LUFS standard wyklucza ciche bloki — najpierw wszystko poniżej −70 LUFS (gating absolutny), a następnie wszystko poniżej progu −10 LU względem głośności policzonej po gatingu absolutnym (gating relatywny). Bez gatingu cisza na początku i końcu utworu zaniżyłaby średnią o kilka LU.

True Peak zdefiniowany jest w załączniku 2 do BS.1770 — wartość szczytowa po oversampligu, podnoszącym częstotliwość próbkowania minimum do ekwiwalentu 192 kHz: dla 48 kHz to 4×, dla 96 kHz wystarczy 2×. To wystarczy, by złapać międzypróbkowe piki. EBU Tech 3341 ustandaryzował wymagania dla przyrządów pomiarowych.

Wszystkie cztery to „głośność", ale mierzą co innego. Łatwo je pomylić, szczególnie jeśli dopiero przechodzisz z peak metra.

Krótko: dBFS mówi „jak blisko cyfrowego sufitu", LUFS — „jak głośno na słuch". Dla streamingu kluczowy jest LUFS, dla ochrony przed clippingiem — True Peak. RMS dziś pozostaje tylko metryką historyczną.

Jeśli plik na dysku ma pik −0,1 dBFS, logiczne jest myśleć, że nie clipuje. Ale to nieprawda. Po rekonstrukcji sygnału na D/A (przy odtwarzaniu) między dwoma „uczciwymi" sample’ami może powstać pośrednia wartość przekraczająca 0 dBFS. To właśnie intersample peak. Głośnik o nim nic nie wie, wzmacniacz — też nie zawsze, ale kodek stratny przy dekodowaniu może „narysować" taki pik jawnie i clipnąć.

Typowe zachowanie:

Dlatego streamingi ustawiają sufit nie 0, a −1 dBTP (lub nawet −2 dla „głośnych" presetów). To headroom na kodek, żeby po transkodowaniu do AAC/OGG nie pojawiło się słyszalnego clippingu na urządzeniach słuchaczy. CD i Bandcamp odtwarzają nieskompresowany plik jak jest — transkodowania nie ma, ale i tu 0 dBFS sample peak nie gwarantuje braku intersample clipping po rekonstrukcji D/A w playerze słuchacza.

Dla masteringu zasada jest prosta: jeśli twój plik idzie na streaming — ustaw ceiling limitera na −1 dBTP. Jeśli tylko na CD lub Bandcamp — minimum −0,3 dBTP jako zabezpieczenie przed intersample peaks; dla bardzo głośnych masterów można trzymać i −1 dBTP.

Różne platformy różnie traktują twój plik. Analizator dzieli je na trzy grupy, bo zasady różnią się zasadniczo:

Normalizacja głośności — to nie nowy wynalazek. Idea przyszła z ReplayGain (2001 rok), który proponował metadane w tagach MP3. Potem Apple wdrożyło Sound Check w iTunes (2002), a w 2014 Spotify uruchomiło nowoczesną normalizację opartą na ITU-R BS.1770. Dziś prawie wszystkie duże serwisy robią to samo algorytmicznie, ale z różnymi celami i różną logiką.

Spotify (oficjalny przewodnik): cel domyślnie −14 LUFS (tryb Normal). Użytkownicy mogą przełączyć się na Loud (cel −11 LUFS) lub Quiet (cel −19 LUFS). Jeśli utwór głośniejszy od celu — platforma zmniejszy gain przy odtwarzaniu; jeśli cichszy i wybrany Loud — zostanie dodany pozytywny gain z wewnętrznym limiterem około −1 dBTP, żeby podciągnąć cichy utwór do celu.

Apple Music — Sound Check, cel −16 LUFS. Algorytm bardzo bliski BS.1770, ale Apple historycznie nie ujawnia szczegółów. W praktyce liczby zgadzają się z BS.1770 w granicach 0,1–0,2 LU.

YouTube / YT Music: normalizacja tylko w dół, do −14 LUFS. Cichy utwór tak zostanie cichy względem sąsiadów — podciągać w górę YouTube nie będzie. To ważne dla albumów: jeśli jeden utwór głośniejszy od innych, pojedzie w dół, a ciche się nie podciągną.

Tidal, Amazon Music: −14 LUFS, logika analogiczna do Spotify.

Deezer: −15 LUFS.

SoundCloud: formalnie zaleca −14 LUFS, ale realnie odtwarza plik bez normalizacji. Dlatego tu piki nie mniej ważne niż głośność.

Ważne: liczby poniżej — estetyczne cele mastera PRZED normalizacją, nie wymagania platform. Wymagania platform są jednolite: −14 LUFS (u większości). Wartości gatunkowe są potrzebne, żeby utwór brzmiał gęsto i żywo po tym, jak streaming ściszy go do swojego celu.

Po normalizacji integralna głośność i tak zostanie doprowadzona do celu platformy, ale żywa dynamika (LRA) i charakter zostaną — podczas gdy przeduszony do −8 LUFS master po Spotify straci wszystko, o co walczyłeś.

Utwory z niskim LRA po normalizacji brzmią agresywniej, gęściej, bez dynamiki. Utwory z wysokim LRA — oddychają, mają zapas głośnych i cichych miejsc. Jeśli twój gatunek — to klasyka lub jazz, duszenie do −8 LUFS sensu nie ma: po Spotify utwór zmniejszy się o ~15 LU i straci wszystko, o co walczyłeś.

Jeśli do finalnej normalizacji podchodzisz z prawidłową strukturą poziomów, master-limiter pracuje prawie niezauważalnie. Kilka prostych zasad:

Plik nie opuszcza przeglądarki. Dekodowanie i pomiar odbywają się lokalnie przez Web Audio API. Analityka wewnątrz analizatora nie jest podłączona.

Użyj narzędzia masteringowego, żeby znormalizować utwór pod dowolny z tych celów — głośność, sufit true-peak i kompresja w jednym przebiegu.