Tonacja piosenki online — koło Camelot, bez wysyłania pliku

Po wrzuceniu utworu pojawia się tonacja (powiedzmy e-moll) z jej kodem Camelot (9A) — zapisem, którego DJ-e używają do miksowania harmonicznego — plus uczciwy wskaźnik pewności. Pełny miks potrafi siedzieć między tonacją a jej paralelną lub jednoimienną (tych samych siedem dźwięków nosi dwie nazwy), więc narzędzie zawsze podaje drugiego kandydata, zamiast udawać, że odpowiedź jest tylko jedna. Niskiej pewności nie ukrywamy: tonację można ustawić ze słuchu z listy rozwijanej, a koło Camelot pokazuje dokładnie, gdzie leży dana tonacja — i jej sąsiedzi.

Pojedyncza etykieta zaczyna kłamać w chwili, gdy piosenka zmienia tonację. Dlatego narzędzie rysuje pod wykresem fali pasek tonacji w czasie: każdy fragment ma kolor swojej tonacji. Piosenka w jednej tonacji to jeden spokojny pas — mocny znak, że tonacja się trzyma. Intro w innej tonacji, modulujący bridge, zmiana tonacji na ostatni refren — każde z nich pojawia się jako osobny pas, a odczyt mówi tonacja wędruje, zamiast wymuszać jedną etykietę. Kursor nad dowolnym miejscem pokazuje tonację w tym momencie. (Wahania między paralelną a jednoimienną są celowo sklejane — stabilny utwór zostaje stabilny i na pasek trafia tylko prawdziwa zmiana.)

Koło Camelot zamienia tonacje w pozycje na tarczy zegara, więc do miksowania w tonacji nie trzeba czytać nut. Dwie zasady załatwiają prawie wszystko:

Klasyczna pułapka wykrywania tonacji to dwie tonacje, które nie są tak naprawdę błędne — po prostu inaczej się nazywają. W gęstym miksie obie uzyskują niemal identyczny wynik, więc narzędzie podaje drugiego kandydata i zostawia rozstrzygnięcie uchu, zamiast rzucać monetą.

W języku Camelot paralelna to ten sam numer, inna litera (8A ⇄ 8B); jednoimienna trzyma tonikę, ale odwraca nastrój. Gdy drugim kandydatem jest tonacja paralelna, strona to zaznacza — zwykle to jej warto zaufać, jeśli główny wynik brzmi nie tak.

Większość muzyki jest nastrojona do standardu A=440 Hz, ale sporo od niego odstaje: A=432 (strój „Verdiego”, zwany też „naukowym”), stare płyty, taśma puszczona za wolno albo za szybko, gitara nastrojona odrobinę za nisko. Narzędzie odczytuje odchylenie stroju utworu w centach, więc piosenka siedząca w okolicach A=432 pokaże mniej więcej −32¢, zamiast zostać na siłę wciśnięta w najbliższą standardową tonację. Odchylenie bliskie zera potwierdza przy okazji, że analiza zaczepiła się o prawdziwe dźwięki o określonej wysokości, a nie o szum — dobrze to wiedzieć, zanim w ogóle zaufa się tonacji.

Tonacja mówi, co zgra się harmonicznie; tempo — co zgra się rytmicznie. Gdy tonacja jest już znana, tempo mierzy narzędzie BPM Finder — ta sama analiza w przeglądarce, bez wysyłania pliku, z krzywą tempa w czasie. Razem pokrywają obie osie miksowania harmonicznego i planowania remiksów.