Mastering online za darmo — automatyczny, w przeglądarce

To nasze wewnętrzne narzędzie. Przez lata używaliśmy go jako skryptu: automatycznie masterowaliśmy miksy i piosenki przed wydaniem. Mieliśmy też własny program do porównań A/B: który miks jest lepszy. Połączyliśmy je tutaj. Zapraszamy.

Dla nas mastering to robota techniczna: doprowadzenie nagrania do standardu publikacji (Spotify, YouTube, CD — ktoś je jeszcze w ogóle robi? — albo LP), a nie poprawianie błędów. Wszystko inne załatwia się wcześniej, na etapie miksu — w DAW, póki są jeszcze osobne ślady. Miks jest zamulony — znaleźć ślad, który muli, i przyciąć tam nadmiar. Wokal nie dość ciepły — ocieplić jego ślad. Za mało perkusji — podnieść jej ślad. To nie zadanie masteringu: tu trafia już zmiksowany miks stereo — osobnych śladów w nim nie ma i za późno, żeby przy nich grzebać.

Miksowi brakuje przestrzeni — zrobić większą gitarę albo perkusję; nie „poszerzać” nagrania na masteringu. I nie podkręcać syntetycznej jasności i głośności dla efektu: utwór błyszczy przez pierwsze pięć sekund, a po dziesięciu minutach takiego „ulepszonego” brzmienia nie da się już słuchać — uszy po prostu się męczą.

Ustawienia można zmienić i uruchomić mastering online ponownie bez ponownego wczytywania pliku. Każdy przebieg zapisuje się jako osobny blok — wersje da się porównać i pobrać dowolną.

Każda platforma ma własne wymagania co do głośności i szczytów. Wystarczy wybrać cel — resztę narzędzie policzy samo.

Streaming — uniwersalny preset dla wszystkich serwisów muzycznych naraz: Spotify, Apple Music, YouTube Music, Amazon Music, Tidal, Deezer, SoundCloud. Zachowuje źródłową częstotliwość próbkowania.

YouTube — pod wideo; konwertuje do 48 kHz, standardu platform wideo.

CD — klasyczne 44.1 kHz / 16 bit z ditheringiem; docelowa głośność jest wyraźnie wyższa niż na streamingu — CD niczego nie normalizuje: gra dokładnie tak głośno, jak zostało zmasterowane.

Obraz głośności narzędzie pokazuje jeszcze przed obróbką: Integrated LUFS — odczuwalna głośność całego utworu według ITU-R BS.1770, liczba, którą serwisy streamingowe porównują ze swoim poziomem odniesienia przy normalizacji; True Peak (dBTP) — zrekonstruowane szczyty, w tym międzypróbkowe, które wyznaczają sufit limitera; LRA — jak mocno głośność faluje w obrębie utworu. Po masteringu te same metryki liczone są od nowa — widać „przed/po” bez samookłamywania się, że „głośniej znaczy lepiej”. Pełne omówienie tych liczb i poziomy odniesienia wszystkich serwisów są na stronie miernika LUFS — przyda się też wtedy, gdy trzeba tylko sprawdzić głośność bez obróbki.

Połowa narzędzia to uczciwe A/B. Po masteringu można błyskawicznie przełączać się między oryginałem a masterem (i między kilkoma wersjami mastera) w tym samym miejscu piosenki.

Kluczowe jest to, że głośność przy porównaniu jest wyrównana. Dzięki temu nie słychać „zrobiło się głośniej” (głośne zawsze wydaje się lepsze — to pułapka), tylko to, co faktycznie się zmieniło: gęstość, klarowność, balans, atak, powietrze. Tak się sprawdza, czy master otworzył utwór, a nie go pokiereszował, i czy piosenka pozostała taka, jaka była w zamyśle.

Zrobić kilka wersji z różnymi ustawieniami, porównać je ze sobą i pobrać tę, która brzmi jak trzeba.

Ten sam automatyczny mastering brzmi inaczej na jazzie i na metalu. Charakter wyznaczają cztery przełączniki:

Wartości startowe uwzględniają już analizę utworu; wszystko można nadpisać ręcznie w bloku Advanced.

Mastering to nie „zrobić głośniej”. To staranny łańcuch czterech kroków.

Filtr górnoprzepustowy (HPF). Wycina subbasowe śmieci poniżej 15–50 Hz (dokładna częstotliwość zależy od gatunku i gęstości); stoi przed kompresorem, żeby ten nie reagował na infradźwięki.

EQ. Pięć pasm do końcowego szlifu tonalnego — nie „malowanie”, tylko korekcja. Jeśli miks jest zbalansowany, EQ można zostawić w spokoju.

Kompresor glue. Skleja miks i dodaje puncha. Próg liczony jest nie z przypadkowych szczytów, lecz z najgłośniejszych sekcji utworu (95. percentyl short-term LUFS) — kompresor reaguje na refreny i dropy, a nie na pojedyncze stuknięcie pałeczki. Ratio, attack, release i knee dobierane są ze Style + Density + Dynamics; przy jazzie i klasyce można go wyłączyć, żeby zachować żywą dynamikę.

Limiter true peak. Podnosi głośność do celu i trzyma szczyty pod sufitem: w kilku przejściach mierzy rzeczywisty LUFS i koryguje wzmocnienie, aż trafi w cel z dokładnością do około 0.1 dB; oversampling (4× lub 8×) wyłapuje szczyty międzypróbkowe, które inaczej wylazłyby po konwersji do MP3/AAC. Jeśli wybrana głośność jest za wysoka dla tego materiału, limiter nie wpycha utworu w przester dla samej liczby — zatrzymuje się na najbliższym bezpiecznym poziomie.

Pomaga, gdy jest gotowy miks, który trzeba doprowadzić do głośności streamingu: równy poziom, standardy platform, schludne sklejenie i ochrona przed clippingiem. Dla większości utworów trafiających na Spotify i YouTube to wystarczy.

Przydaje się też do kontroli miksu w trakcie pracy. Wersje robocze są zwykle ciche i każda ma inną głośność — nie da się ich uczciwie porównać z gotowymi utworami na YouTube czy Spotify, bo głośne zawsze wydaje się lepsze. Jeden klik — i roboczy miks staje się zmasterowaną kopią na poziomie wydania: da się postawić go obok referencji przy równej głośności i usłyszeć, co w miksie naprawdę wymaga poprawki.

Nie zastąpi żywego inżyniera masteringu tam, gdzie potrzebne są decyzje artystyczne i naprawianie problemów miksu na słuch — album dla dużej wytwórni, winyl, ścieżka dźwiękowa. Nie naprawi też samego miksu: problemy z fazą, brudny dół, zagrzebany wokal, rozjechany balans instrumentów poprawia się wcześniej, na etapie miksu — w DAW, póki są jeszcze osobne ślady. Automat nie uratuje złego miksu; dobry doprowadzi do poziomu.

Jeśli problem leży w brzmieniu gitary, najpierw warto ukształtować dźwięk kolumny w narzędziu cabinet IR, a dopiero potem masterować.

Żadnego wysyłania na serwer: cały mastering w przeglądarce działa na urządzeniu — nie widzimy audio, nie przechowujemy go i nie możemy go odzyskać. Karta zamknięta — i nigdzie nic nie zostaje. To przydatne, gdy utwór jeszcze nie wyszedł i przed premierą nie wolno wysyłać go na zewnątrz. Zbieramy tylko anonimowe statystyki użycia: który preset wybrano, wartości głośności przed/po, czas obróbki, nazwę i rozmiar pliku — bez adresu IP, User-Agenta, cookie i fingerprintu. Same bajty audio nigdzie nie są wysyłane.

I żadnego ChatGPT, sieci neuronowych ani „czarnej skrzynki”: algorytm jest deterministyczny — mierzy utwór, patrzy na wymagania platformy i liczy ustawienia według jawnych wzorów. Ten sam plik z tymi samymi ustawieniami daje za każdym razem dokładnie ten sam wynik — w odróżnieniu od serwisów AI, gdzie powtórny przebieg może zabrzmieć inaczej. Wszystkie ustawienia są widoczne i można je nadpisać ręcznie w bloku Advanced.

Silnik jest otwarty: całą realną robotę — pomiar głośności, EQ, kompresję, limitowanie true peak, kodowanie WAV — wykonuje FFmpeg (ffmpeg.org, licencja LGPL-2.1+), skompilowany do WebAssembly przez ffmpeg.wasm (MIT, źródła: github.com/ffmpegwasm/ffmpeg.wasm). Falę i odtwarzacz na stronie rysuje nasz własny kod na Canvas — bez zewnętrznych bibliotek. Dziękujemy autorom otwartych projektów.

Darwin’s Cat to zespół rockowy z Berlina. Robimy muzykę i narzędzia do własnej pracy, a potem otwieramy je dla wszystkich. Posłuchać: Darwin’s Cat · Kontakt: band@darwinscat.com · Wsparcie: karma dla Kota