Darmowy edytor IR kolumn gitarowych + 21 IR gratis

Żeby zacząć, nie trzeba niczego pobierać: edytor ma w zestawie dwie paczki IR kolumn od Jester Dyne Productions — darmowe, także do użytku komercyjnego, bez wymaganej atrybucji.

IR są pogrupowane według kolumn — przełączać je na liście, wciskać Play, porównywać. Spodobała się cała paczka? Pełny zip (44.1 i 48 kHz) leży obok przycisku eksportu. A każdy z tych IR można tu od razu przyciąć, zsumować do mono i dopasować do własnego sprzętu.

Dwadzieścia jeden wbudowanych to za mało? Oto co sami polecamy.

Za darmo — polecamy. Origin Effects IR Cab Library: 142 IR z siedmiu kolumn (Magnatone 213, Fender Brown Deluxe, Marshall 1960B z G12H55, Bogner z V30, Fender Twin z JBL D120F, Vox AC30 Silver Alnico, Fender 5E3 Tweed), nagrane przez Origin Effects; 24-bit, 200 ms, w 44.1 / 48 / 96 kHz. Do pobrania za darmo. Licencja jest bardziej restrykcyjna niż nasze CC0: plików nie można odsprzedawać ani rozpowszechniać, a użycie w komercyjnych wydaniach nie jest wprost opisane — jeśli to istotne, warto sprawdzić ich warunki.

Płatne — nasze ulubione. York Audio — płatne, ale warte swojej ceny: referencyjna jakość, około $15–20 za paczkę. Trzy, które kochamy:

Każdy z nich da się tu dopasować do własnego sprzętu — przyciąć, zsumować do mono, ustawić właściwą częstotliwość i głębię bitową.

Odpowiedź impulsowa (IR) kolumny gitarowej to krótkie nagranie (zwykle 20–500 ms) tego, jak zestaw głośnik + kolumna + mikrofon + jego pozycja + pomieszczenie reaguje na pojedynczy impuls. IR loader wykonuje splot suchego sygnału z tym IR — i goły preamp zamienia się w brzmienie gitary grającej przez prawdziwy 4×12, zebrany mikrofonem w studiu. IR to w praktyce zdjęcie kolumny i mikrofonu.

Współczesne modelery (Quad Cortex, Helix, Iridium i spółka) mają już wbudowany blok IR. Ale cudze IR rzadko idealnie pasują do projektu: jeden ma za dużo dołu i zagłusza bas, drugi „fizzuje” na przesterze, trzeci jest stereo, choć sprzęt chce mono, czwarty ma 96 kHz zamiast 48, a piąty trwa pięć sekund z pogłosem pomieszczenia i zjada slot w sprzęcie. Ten edytor naprawia to wszystko w parę kliknięć.

Ulubiona kostka z distortion albo preampem (Tube Screamer, V4 The Sheriff, Friedman BE-OD) wpięta prosto w interfejs brzmi ostro jak piła: na przesterze gitara zamienia się w komarzy pisk z syczącym ogonem. Powód: bez kolumny słychać goły przetwornik za preampem. Głośnik fizycznie ścina wszystko powyżej 5–6 kHz (a tam właśnie mieszka ostrość), przycina dudnienie poniżej 80–100 Hz i dodaje rezonanse kolumny i mikrofonu; bez tego sygnał nie usiądzie w miksie nawet z EQ. IR loader za kostką przywraca brakującą warstwę: ostrość znika, pojawia się ciało i charakter.

Sprzętowy loader? Wystarczy wybrać go z presetów urządzeń, a edytor sam ustawi częstotliwość, głębię bitową, mono/stereo i długość IR. Pod presetem pojawia się link do oficjalnej dokumentacji urządzenia — wszystko da się sprawdzić.

Przycinanie ciszy (trim). IR może mieć przed impulsem od ułamka do kilkudziesięciu milisekund ciszy — artefakt nagrania. Trim znajduje pierwszą próbkę powyżej −60 dB od peaku, zostawia margines 0.2 ms (żeby nie ściąć ataku) i przesuwa wszystko na początek. Praktycznie zawsze warto trzymać go włączonym.

Długość (truncate). Im krótszy IR, tym bardziej zwarty dźwięk i mniejsze obciążenie CPU:

W miejscu cięcia nakładany jest fade-out 2 ms, żeby nic nie strzelało. Długość można przeciągać bezpośrednio na wykresie fali.

HPF / LPF. To nie czyszczenie, tylko kształtowanie tonu; domyślnie wyłączone:

IR gain. Płynny fader poziomu IR. Wskaźnik robi się czerwony, gdy peak dobija do 0 dBFS.

Kanały. Prawdziwa kolumna zebrana jednym mikrofonem to mono i większość loaderów oczekuje mono. Jeśli plik jest stereo: zmiksować L+R/2 (uczciwe dla dwóch mikrofonów), tylko lewy / prawy albo zostawić jak jest (dla Iridium, IR-200 i innych, które ogarniają stereo).

Liczby na ekranie to abstrakcja; prawdziwy test to usłyszeć IR na gitarze. Odtwarzacz ma trzy kanały: suche DI, przez oryginalny IR i przez przetworzony IR, każdy z własną głośnością (splot sprawia, że dźwięk jest wyraźnie głośniejszy od suchego DI — to normalne, nie błąd).

Brak własnego DI? Są wbudowane: suche ślady z utworów Cat’s Hard Day, Deep Space is My Home, Fifth Dimension i Eleven Light Years, nagrane przez różne preampy — słychać, jak ten sam IR siada na różnym gainie. Ślad gra w pętli, a przetworzony podgląd aktualizuje się przy każdej zmianie ustawień.

Nazwa pliku powstaje automatycznie z ustawień, na przykład:

Da się z niej odczytać źródło, kolumnę i mikrofon, preset, długość, częstotliwość i głębię bitową. Plik zapisuje się zwykłym pobraniem w przeglądarce — nic nigdzie nie wychodzi. 24-bit to bezpieczny domyślny wybór; 16-bit tylko jeśli sprzęt tego wymaga; 32-float do dalszej pracy w DAW (16/24-bit i 32-float nie brzmią w podglądzie inaczej — przeglądarka i tak liczy we float).

Darwin’s Cat to projekt artystyczny, a ten edytor to część naszej wymiany ze sceną: przygotowanie IR w pół minuty, bez płatnych programów, rejestracji i reklam. Kto chce wesprzeć — może posłuchać naszej muzyki albo podrzucić stronę gitarzyście, któremu się przyda.