AmberPawAmp: darmowy symulator wzmacniacza Victory V4

AmberPawAmp jest poświęcony jednej serii pedałów, Victory V4: The Copper, The Sheriff i The Kraken, po jednym na bieg. Nie lubimy, kiedy dziesiątki modeli i nieskończony wybór opcji odciągają od grania. Dlatego są tu tylko trzy pedały, a do nich reverb, delay i symulator kolumny (IR), żeby dało się grać bez dodatkowych wtyczek i dopasować brzmienie do własnego utworu.

Victory Amplification to brytyjska marka gitarowych wzmacniaczy lampowych. Weszła na rynek 2 października 2013 roku z trzema ręcznie budowanymi wzmacniaczami: V10 The Baron, V50 The Earl i V100 The Duke. Konstruktorem Victory jest Martin Kidd, gitarzysta i samouk w projektowaniu wzmacniaczy: nigdy nie studiował elektroniki, a przed Victory kreślił schematy dla wzmacniaczy Cornford. Wzmacniacze Victory wciąż są projektowane i budowane w Anglii.

Pedały V4 to preampy wzmacniaczy Victory w stalowej obudowie podłogowej. The Countess, The Sheriff i The Kraken pokazano latem 2018 roku na NAMM, a The Copper wyszedł w listopadzie 2020 roku. Każdy ma cztery lampy i w pełni lampowy tor sygnału, a podłącza się go nie przed preampem wzmacniacza, tylko zamiast niego. Najbardziej zaskakujące są w nich lampy. Pentody CV4014 w pedałach V4 wyprodukowano w 1981 roku w fabryce Mullard w Mitcham dla brytyjskiego Ministerstwa Obrony i przez cztery dekady leżały w magazynie Royal Navy w Spring Quarry, głęboko pod ziemią, w bunkrze z czasów zimnej wojny, który na szczęście nigdy nie był potrzebny.

Historię Martina Kidda i Victory, od Marshalla za osiemdziesiąt funtów po lampy z bunkra, opowiadamy w naszym artykule Martin Kidd i Victory. Lampowy przester z lamp.

Dźwignia AmberPawAmp ma trzy biegi, a każdy bieg to osobny pedał Victory V4. TURBO przełącza pedał na jego drugie brzmienie. Trzy pedały z TURBO i bez dają sześć brzmień, a każdy bieg ma własne gałki barwy, tak jak jego pedał.

CLEAN: The Copper. Victory nazywa go swoim brytyjskim lampowym preampem o dźwięcznym charakterze, „chime”; jest wzorowany na wzmacniaczu VC35 The Copper. Bez TURBO brzmienie idzie od czystego do lekko podgrzanego. TURBO włącza jego Treble Boost: booster popycha lampowy preamp dalej, w kremowy przester z sustainem. Stąd litery TB w nazwach plików jego modeli. Gałek barwy ma pięć. TONE przechyla całe brzmienie: w lewo ciemniej, w prawo jaśniej. TREBLE, MIDDLE i BASS jak zwykle. BASS CUT ma dwa położenia, Off i On, i w położeniu On obcina najniższy dół.

CRUNCH: The Sheriff. Victory nazywa go swoim preampem w formie pedału do klasycznego rocka. Pierwszy kanał Victory opisuje tak: od samej granicy przesteru po gęsty klasyczny rock. TURBO włącza drugi kanał (w paczkach nazywa się Boost): zmodyfikowany Plexi na pełnym gainie, z bardziej agresywnym środkiem. Gałki barwy: BASS, MIDDLE, TREBLE i BRIGHT.

HI-GAIN: The Kraken. Victory nazywa go swoim najcięższym preampem w formie pedału. Pierwszy kanał jest luźniejszy, to brytyjski przester bliższy vintage. Drugi, na TURBO, jest bardziej zwarty w basie, z tnącym środkiem i oczywiście ze znacznie większym gainem. Gałki barwy te same: BASS, MIDDLE, TREBLE i BRIGHT.

BRIGHT w The Sheriff i The Kraken stoi w jednym z trzech położeń: norm, −1 albo −2. Na −1 góry jest mniej, na −2 jeszcze mniej. Domyślnie każdy bieg ma norm, a BASS CUT w The Copper stoi na Off.

Gałki barwy są wzorowane na korekcji barwy samego pedału. Przy zmianie biegu rząd gałek się przestawia: CLEAN ma ich pięć, a CRUNCH i HI-GAIN po cztery.

Do profilowania użyliśmy NAM A2, najnowszej generacji sieci neuronowych Neural Amp Modeler. Sprofilowaliśmy nasze własne pedały: The Copper z 2025 roku, The Sheriff z 2026 i The Kraken z 2018. Gałki barwy pedałów stały na godzinie 12.

Gałkę Gain każdego pedału sprofilowaliśmy w dziewięciu położeniach: na godzinie 9, 10, 11 i 12, a potem 1, 2, 3, 4 i 5, a każde położenie z TURBO i bez. Na godzinie 7 i 8 gra model z godziny 9, tylko z niższym poziomem na wejściu. Duża gałka GAIN przełącza między modelami albo płynnie miesza sąsiednie.

To 18 modeli na pedał i 54 na cały AmberPawAmp. Każdą sieć neuronową trenowaliśmy przez 800 epok. Błąd ESR:

Krzywa uczenia każdego modelu jest na stronach paczek V4 The Copper, V4 The Sheriff i V4 The Kraken.

Tuner: wbudowany tuner, wskazówka na okrągłym przyrządzie na lewo od środka panelu. Częstotliwość wzorcowego A ustawia się w hercach, a na czas strojenia tuner może wyciszyć wzmacniacz.

Noise Gate: gate, który się uczy. LEARN słucha trzech sekund ciszy i sam ustawia próg; jego przycisk jest przy ekranie radiostacji. Gate zamyka się w jednym z dwóch trybów, Normal albo Metal, i wycisza na początku toru albo za wzmacniaczem, przed delayem, reverbem i kolumną; domyślnie za wzmacniaczem. Próg ustawia się małym suwakiem w lewym dolnym rogu panelu.

Limiter: ochronny limiter true-peak na wyjściu. Sufit od −3 do −0,1 dB, na suwaku w prawym dolnym rogu.

EQ: każdy bieg ma własne gałki barwy, wzorowane na korekcji barwy jego pedału. Filtry HPF i LPF dodaliśmy od siebie: obcinają dół i górę kolumny.

TURBO OUTPUT: z TURBO wzmacniacz brzmi też głośniej, żeby solówka wybiła się ponad zespół. Domyślnie o 3 dB, a prawym kliknięciem na TURBO wybiera się −3, 0, +3, +6 lub +9 dB. Podbicie następuje na samym końcu, za kolumną, reverbem i delayem, przed OUTPUT i limiterem.

Cabinet Simulator: symulator kolumny gitarowej oparty na odpowiedziach impulsowych (IR). W zestawie jest dziesięć naszych własnych IR kolumny Orange PPC212V, a każdy bieg startuje na RED GIANT. Prawe kliknięcie na CAB otwiera okno kolumn: można tam zapisać IR, który właśnie gra, albo dodać własny.

Mamy sześć typów pogłosu. Każdy ma własny charakter; gatunki poniżej to wskazówki, a nie ograniczenia.

Plate: gęsty, gładki pogłos w duchu klasycznych urządzeń studyjnych. Do rockowych gitar i solówek, którym potrzeba przestrzeni i wyrazistego ogona. To nasz domyślny reverb.

Ambience: krótka, dyskretna przestrzeń. Dobry punkt wyjścia do metalu i zwartych gitar rytmicznych, gdy trzeba dodać przestrzeni bez długich ogonów pogłosu.

Hall: przestronny pogłos sali koncertowej z długim ogonem. Do nastrojowego czystego brzmienia, ballad i przeciągłych solówek.

Spring: charakterystyczny pogłos sprężynowy starych wzmacniaczy gitarowych. Do vintage rocka, bluesa, rockabilly i surfu.

Plate, Ambience, Hall i Spring powinny w zupełności wystarczyć gitarze, ale dodaliśmy jeszcze dwa:

Room: naturalne wrażenie niewielkiego pokoju. Uniwersalny wybór do bluesa, rocka i czystego brzmienia, któremu przyda się trochę powietrza i żywej przestrzeni.

Modulated: pogłos z modulowanym ogonem, który tworzy miękką, zmienną przestrzeń. Do ambientu, rocka psychodelicznego i nastrojowych partii gitarowych.

Domyślnie każdy bieg ma Plate, a im czystsze brzmienie, tym więcej w nim przestrzeni: CLEAN 20%, CRUNCH 15%, HI-GAIN 10%, z TURBO 30%. Wybrany typ pogłosu i jego poziom każdy bieg zapamiętuje sam.

Delay: echo zsynchronizowane z tempem. We wtyczce synchronizuje się z hostem (DAW), a w aplikacji standalone tempo można wystukać za pomocą Tap Tempo.

Domyślnie CLEAN ma 15% delaya, CRUNCH 8%, a HI-GAIN wcale; z TURBO CLEAN i CRUNCH mają po 30%, a HI-GAIN nawet z TURBO zostaje suchy.

Undo / Redo pozwalają cofać zmiany i przywracać je z powrotem, więc można eksperymentować z brzmieniem bez obawy, że przepadnie udane ustawienie.

System A/B/C/D daje cztery niezależne zestawy ustawień do porównania. Każdy ma własną pełną historię zmian z Undo / Redo. Można przełączać się między nimi i w każdym cofać się o kolejne kroki, nie ruszając pozostałych.

Wersja standalone obsługuje sterowanie przez MIDI, więc wzmacniaczem można sterować z zewnętrznych kontrolerów.

Przyciski Undo / Redo i A/B/C/D są w górnym panelu kabiny, nad środkową szybą. Własne brzmienie można zapisać jako preset i potem do niego wrócić. Z zewnętrznego kontrolera MIDI przełącza się biegi, TURBO, filtry, GAIN i pierwsze trzy gałki barwy (tabela niżej).

AmberPawAmp to także śmigłowiec. Zamiast zwykłego panelu wzmacniacza przed oczami jest kabina pod osłoną z trzech szyb, a za nimi trójwymiarowy Tytan, renderowany w czasie rzeczywistym za pomocą OpenGL. Śmigłowiec leci nisko nad metanowym morzem: oczy pilota są zaledwie 2,6 metra nad cieczą. Prędkość zależy od biegu: na CLEAN około 9 km/h, na CRUNCH 18, na HI-GAIN 31. TURBO to zryw z podwójną prędkością, z nosem opuszczonym niżej. W zakrętach śmigłowiec się przechyla, przy większej prędkości pochyla nos i cały czas lekko się kołysze. Sterować można strzałkami ← i → albo przeciągając myszą szybę kabiny.

Oprócz żywego Tytana w menu LANDSCAPE jest uproszczony krajobraz „1993” rysowany przez procesor, w kolorach Tytana, oraz nieruchomy obraz.

Za szybą widać daleki brzeg z wydmami, zmarszczki na powierzchni, gładkie plamy i mgłę nad cieczą. Trafiają się pola azotowej piany, gdzie morze musuje jak szampan, a od czasu do czasu „magiczna wyspa”: jasna, chropowata plama, która pojawia się na cieczy i znów znika. Boje stoją parami jak bramki, czerwona i zielona, albo pojedynczo, bursztynowe, i mrugają. Na horyzoncie, w odległości szesnastu kilometrów, co jakiś czas wybucha kriowulkan, daleko nad morzem błyska się w burzy, a z góry siąpi mżawka. Cień wirnika czasem przebiega po szybie, a strumień powietrza z wirnika rozrywa ciecz pod śmigłowcem na bryzgi, najmocniej w zawisie. A nad tym wszystkim wisi w mgiełce Saturn.

Na osłonie kabiny osiadają krople metanu: z mżawki, z bryzgów pod wirnikiem i z piany, jeśli przelecieć przez azotowe pole. Napływające powietrze pcha je w górę po szybie; zlewają się, zostawiają smugi i wysychają. Każda z trzech szyb ma własną wycieraczkę, a ich tryb ustawiają cztery przyciski pod ekranem radiostacji: OFF (stoją; rozpoczęte przetarcie dochodzi do końca), INT (jedno przetarcie na minutę, domyślnie), LO (w trybie ciągłym, z pauzą między przetarciami) i HI (w trybie ciągłym i szybciej). Dwa przyciski na prawo od filtrów, pod TREBLE, włączają reflektory pod nosem, lewy i prawy: świecą w dół, na morze przed śmigłowcem, a w mgiełce widać ich snopy.

Ekran pokładowej radiostacji pokazuje w górnym wierszu bieg i prędkość, a pod nim dźwięk w czasie rzeczywistym. Dostępnych jest pięć trybów wizualizacji: Spectrum, Wave, Shape, Envelope i Transfer, od widma i przebiegu sygnału po obwiednię i charakterystykę przejściową. Na starcie jest Shape: widać na nim dźwięk przed wzmacniaczem i za nim. Prawym kliknięciem na ekran wybiera się obraz. A prędkość świeci też jako hologram w prawym górnym rogu środkowej szyby.

W aplikacji standalone AmberPawAmp słucha wszystkich włączonych wejść MIDI na wszystkich szesnastu kanałach.

Kontroler, który liczy programy od zera, wysyła dla nich od 0 do 5. W oknie MIDI gałka GAIN wciąż nazywa się DRIVE, jak w łaziku marsjańskim. BASS i BASS CUT w The Copper oraz BRIGHT w The Sheriff i The Kraken nie przełączają się przez MIDI. W DAW automatyka zmienia biegi, przełącza TURBO i kręci gałkami.

AmberPawAmp jest darmowy i taki zostanie. Jeśli się podoba: karma dla Kota

Victory i nazwy pedałów V4 (The Copper, The Sheriff, The Kraken) to znaki towarowe ich właściciela. Nie jesteśmy z nim powiązani, a nazwy pedałów podajemy wyłącznie po to, by powiedzieć, co sprofilowaliśmy.